Dit zijn geen verhalen, maar gevolgen. Dit zijn handelingen en gedragingen die mij lange tijd onopgemerkt zijn gebleven.

Kindertrauma’s zijn niet altijd zichtbaar, en ontstaan vaak ook niet met opzet. Ze zijn niet altijd verbonden met grote woorden, duidelijke gebeurtenissen of scherp afgebakende verhalen.

 

In dit gedeelte schrijf ik niet over de gebeurtenissen zelf, maar over wat er daarna gebeurde. Over de manier waarop deze onverwerkte ervaringen zich langzaam in het dagelijks leven hebben ingebouwd, gewoontes werden, reflexen, innerlijke patronen die ik lange tijd niet eens opmerkte.

 

Ze hadden invloed op hoe ik over mezelf denk, hoe ik me tot anderen verhoud, en ook op hoe ik omga met angst, liefde, veiligheid of juist controle. Deze gevolgen tonen zich vaak niet als pijn, maar als functioneren: in de manier waarop we leven, reageren, ons aanpassen en overleven.

 

In dit hoofdstuk verken ik de impact van deze gevolgen. Door persoonlijke voorbeelden te delen, illustreer ik hoe onze kinderervaringen ons leven blijvend kunnen beïnvloeden. Het is goed mogelijk dat ik niet de enige ben die destijds worstelde om deze gevoelens onder woorden te brengen.

 

Leeswijzer

 

De titels kunnen ook afzonderlijk worden geïnterpreteerd. Je hoeft ze niet allemaal op jezelf te betrekken en je hoeft ze niet in volgorde te doorlopen.

 

Het is voldoende om stil te staan bij degene die je op dit moment aanspreekt, een herkenbaar gevoel oproept of een vraag achterlaat.

 

Dit gedeelte biedt geen oplossingen, maar inzichten. 

Op twee niveaus leven

Niet over mezelf spreken

Ben ik het waard om geliefd te worden?

Veiligheid boven alles

Een eigen plek om me terug te trekken

Vooruit blijven gaan

Onder controle blijven

Jaloezie als ervaring op volwassen leeftijd

Plagen uit liefde

Angst van geknuffeld worden