Lange tijd voelde het alsof ik twee versies van mezelf had.

 

Er was één versie van mezelf die ik dagelijks gebruikte, mijn 'bovenste' zelf. Dit is de persoon die anderen zien. Op dit niveau werk ik, voer ik gesprekken, doe ik boodschappen en regel ik mijn zaken. Soms droeg ik een soort masker, maar zelfs dan bleef ik op datzelfde niveau.

 

Er was een andere, diepere kant van mij. Daar schuilden de pijn, de nare emoties en de eenzame ervaringen. Niemand kende deze verborgen wereld. Alleen ik wist ervan.

 

Er waren momenten waarop deze twee werelden gelijktijdig in mij aanwezig waren. In mijn buik voelde ik een diepe, bijna ondraaglijke pijn, terwijl ik op mijn hoogste niveau bezig was met alledaagse bezigheden. Ik sprak met iemand, lachte en voltooide mijn dagelijkse taken. Ik pendelde constant tussen die twee staten van zijn. Het was uitputtend.

 

Misschien is dit herkenbaar voor anderen, maar voor mij was het zeker het geval. Toen ik begon met het verwerken van mijn verborgen emoties, voelde ik hoe deze twee werelden langzaam naar elkaar toe kwamen. Oude wonden op een dieper niveau begonnen te verzachten en uiteindelijk te verdwijnen.

 

Dat bracht een grote opluchting. Het betekende dat ik op de goede weg was. Dat wat ik deed, zin had.