Lang dacht ik dat plagen een uiting van liefde was.

 

Het klinkt misschien vreemd, maar zo heb ik mijn leven geleefd. Wanneer ik iemand een tik op de neus gaf, aan zijn oor trok of plaagde, dacht ik dat ik daarmee toonde dat diegene voor mij waardevol was.

Dit was iets wat ik van thuis heb meegekregen.

 

Een vage herinnering van mijn kindertijd dat ik thuis alleen speelde met een zelfgemaakt bordspel dat leek op Monopoly. Mijn zus kwam thuis en maakte het kapot.

Soms liep ze langs me, en kreeg ik een klap, trok ze aan mijn haar, of kreeg ik een trap in mijn buik. Er zijn nog andere voorvallen, maar die laat ik liever onbesproken.

 

Er was geen ouderlijke bescherming. Niemand hield haar tegen of zei: "Dit is niet acceptabel."

 

Ik kan me niet herinneren dat ik thuis knuffels heb gekregen of een gevoel van veiligheid en nabijheid heb ervaren, waaruit ik positieve voorbeelden kon halen. Voor mij is nabijheid daarom vermengd met pijn.

 

Als kind heb ik slechte dingen aangeleerd - dingen waarvan ik toen dacht dat ze juist waren. Niemand nam de tijd om me te vertellen of te laten zien hoe het anders kon.

 

In relaties leidde dit vaak tot ongemakkelijke situaties. Ik begreep niet waarom mijn partner boos op me werd of zich terugtrok na mijn 'liefdevolle' benadering.

 

Toen, als volwassen, leerde ik dat liefde met liefde moet worden uitgedrukt. Niet met pijn, niet met plagen.

 

Het is zo, dat plagen vaak voortkomt uit de binnenwereld van een persoon, niet omdat ze kwaad willen. Sommige mensen, zoals bij mij, dragen dit gedrag mee uit hun kindertijd, of ze hebben nooit geleerd dat dit niet de ware betekenis van liefde is.

 

Ik ben ervan overtuigd dat, als zij zich bewust waren van de pijn of ongemakkelijke momenten die ze veroorzaken, ze hun gedrag zouden aanpassen.