Eigenlijk kan ik me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit heeft geknuffeld. Ik herinner me wel dat ik zag een paar keer dat zij mijn zus knuffelde.

 

Ik weet dat mijn vader dol was op ons allebei, maar ik kan me niet herinneren dat hij dat in mijn kindertijd liet zien. Misschien ook omdat hij weinig thuis was.

 

Ik heb een herinnering dat ik ongeveer zes jaar oud was en longontsteking had. Ik was thuis met mijn moeder.

 

Een paar dagen lang kwam er een vriendelijke vrouw uit ons gebouw, die bij de kinderarts werkte, om mij injecties te geven. Ze gebruikte zo’n ouderwetse glazen injectiespuit, die erg angstaanjagend uitzag.

 

Het was mooi weer. Ik speelde buiten bij het huis met ansichtkaarten, toen mijn moeder riep dat ik naar binnen moest komen. Ze zei niet waarom – wat in die situatie misschien wel begrijpelijk was.

Ik ging naar binnen. Zij hield me vast, drukte me op het bed en de vrouw gaf mij de injectie. Ik huilde verschrikkelijk hard.

 

Daarna, ik herinner me dat mijn moeder die vriendelijke vrouw naar de deur begeleidde. Toen ze daar in de deuropening stonden te praten. Ik bleef alleen op het bed achter en huilde.

Ik weet het niet, misschien ook deze herinnering leide tot in bang was als iemand mij wilde omhelzen.

 

Nog erger, toen mijn partner mij wilde knuffelen. Ik was bang dat ik wordt vastpakken, dat ik me niet zou kunnen bewegen of weggaan.

 

Ik hield toen afstand door te zeggen dat ik geen teddybeer was en dat ze dat niet moesten doen. Ik was koel en afstandelijk.

 

Zoals ik het nu zie, was dat een groot nadeel – niet alleen in mijn liefdesrelaties, maar ook in allerlei andere sociale contacten. Telkens wanneer het eigenlijk vanzelfsprekend is dat mensen elkaar spontaan omhelzen.

 

Onlangs, tijdens een therapeutische sessie, was knuffelen het thema. Toen begreep ik, ervoer ik en leerde ik dat ik niet bang hoef te zijn.

 

Het betekent niet dat ik strak wordt vastgehouden en me niet kan bewegen. Het betekent dat ik iets goeds, iets prettigs ontvang.

 

Eigenlijk schaam ik me ervoor dat ik als volwassene heb moeten leren, wat het betekent om omhelsd te worden.

 

En toch ben ik ook heel dankbaar. Want wanneer ik nu mijn vrienden en goede kennissen ontmoet, kan ik hen oprecht en zonder angst met een omhelzing begroeten.

Omdat het fijn is hen te zien – en te voelen dat ze er voor mij zijn.