Op een keer zei mijn psycholoog dat ik zoveel problemen heb dat hij mij niet kan helpen.

Hij zei dat ik van thuis niet die basisdingen heb meegekregen die nodig zijn voor een „normaal” leven, en dat ik daarom niet geschikt ben voor een langdurige relatie.

 

Dat raakte me diep.

 

Angstig zocht ik naar het antwoord in de vakliteratuur. Ik kwam steeds weer terug op de vraag: wat is normaal? Wat is een normaal leven? En wat is het dat mij ontbreekt?

 

Het antwoord dat ik kreeg, was dat ik mijn grenzen niet kan aangeven. Ik weet niet waar mijn grenzen liggen, dus ik kan ze ook niet verdedigen. Ik weet niet precies wie ik ben, wat ik leuk vind, wat ik wil, dus pas ik me liever aan.

 

Waarschijnlijk was dat toen waar.

 

Vandaag zie ik het anders.

 

Het is waar dat ik niet uit een „normaal” gezin kom, en dat ik geen „normale” jeugd heb gehad.

Als ik kijk naar mijn innerlijke basisinstelling van toen, naar de gedachte die alles doordrong, dan was het deze: ik ben alleen, en ik moet mezelf tegen de wereld beschermen.

 

Vanuit dit uitgangspunt is het inderdaad moeilijk om een diepere relatie op te bouwen, om verbinding te maken.

 

Niet omdat ik er niet naar verlangde, maar omdat ik me in elke situatie verdedigde.

 

De laatste tijd heb ik hier veel aan gewerkt.

 

Ik ben me ervan bewust geworden dat wanneer ik mijn onderdrukte emoties begin los te laten, deze basisgedachte ook begint te veranderen. Niet van de ene dag op de andere, maar langzaam.

 

Vandaag denk ik dat de uitspraak „ik ben niet geboren voor een langdurige relatie” weerlegd kan worden.

 

Ik zie eerder dat ik een manier van functioneren had die mijn relaties overbelastte.

 

Misschien is de vraag niet of we geboren zijn voor een langdurige relatie.

Maar of we herkennen wat ons daarin belemmert en er iets tegen doen.