Veiligheid stond bij mij altijd op de eerste plaats.

 

Financiële, digitale, en fysieke veiligheid zijn essentiële aspecten van mijn leven. 

 

Ik moet altijd voldoende financiële reserve hebben. Ik mag van niemand afhankelijk zijn. dat is voor mij niet alleen een principe, maar ook een innerlijke noodzaak. Dit geeft me een gevoel van veiligheid.

 

Mijn eigen fysieke veiligheid is essentieel, maar die van anderen weegt nog zwaarder. Terugkijkend besef ik dat ik daar soms zelfs te ver in ben gegaan.

 

Ik herinner me een moment toen ik samen met het vijfjarige dochtertje van een kennis wandelde. We stonden bij een zebrapad te wachten op het groene licht. Ik stond met mijn rug naar het verkeer en mijn benen wijd uiteen, tegenover haar. Haar kleine benen bevonden zich tussen de mijne, terwijl ik haar met beide handen stevig vasthield. Zo stevig dat ze geen stap kon zetten. Ik zorgde ervoor dat zij volledig beschermd was.

 

Later paste ik op de drie kinderen van mijn buurvrouw. Ik moest ze met de auto van school naar huis brengen, ongeveer twee kilometer verderop. Het was hels. De verantwoordelijkheid drukte volledig op mij. Drie kinderen in de auto, en steeds dezelfde gedachte in mijn hoofd: wat als er iets gebeurt?

 

Toen we met dezelfde kinderen op de fiets naar huis gingen, moest de jongste, een jongen van ongeveer zes jaar, een fietshelm op. Hij droeg deze helm omdat ik het belangrijk vond voor zijn veiligheid. Op het schoolplein viel het hem op dat hij de enige was die zo'n helm droeg. Het was schattig om te zien hoe hij dat opmerkte.

 

Deze sterke behoefte aan veiligheid kwam voor ook tijdens het autorijden. Ik houd van autorijden en ik kan het ook goed. Echter, wanneer er een passagier in mijn auto zat, reed ik, zelfs bij een vijftigkilometerbord, slechts dertig. Dit deed ik uit een gevoel van veiligheid, beïnvloed door mijn angsten. Wanneer ik alleen was, reed ik met de toegestane snelheid.

 

Tegenwoordig is deze overdreven voorzichtigheid grotendeels verdwenen. Hoewel ik nog steeds bezorgd ben als er iemand naast me zit, voelt het me niet langer verlamd.

 

Één ding is echter onveranderd gebleven: wanneer ik met een kind of een hond ga wandelen, lopen zij altijd aan de binnenkant, terwijl ik aan de kant van het verkeer blijf.

 

Ik vind het zo prima. Acceptabel.

Dit is mijn verantwoordelijkheid: hen beschermen.