Vroeger verbaasde ik me vaak en twijfelde ik zelfs als iemand vriendelijk tegen me was of openlijk zijn of haar liefde uitsprak. Ik begreep niet waarom ze dat deden. Soms vroeg ik mijn partner ook wat hij in mij zag. Ik zocht naar een verklaring, omdat ik van binnen het gevoel had dat het niet zomaar kon.

 

Ik geloofde dat liefde altijd aan voorwaarden was gebonden. Dat je ervoor moest werken. Als ik niet actief mijn best deed om door iemand aardig of geliefd gevonden te worden, kon ik me niet voorstellen waarom diegene dat toch voor mij voelde. Ik beschouwde mezelf niet als vanzelfsprekend geliefd, simpelweg om wie ik ben.

 

Ik ben ervan overtuigd dat de oorsprong van dit gevoel in mijn jeugd ligt. In die tijd heb ik intens gestreden om geaccepteerd en geliefd te worden. Hoezeer ik ook mijn best deed, het lukte niet altijd. Dit heeft zich in mij verankerd als de overtuiging dat er iets mis met mij is. Dat ik iets niet goed doe en daardoor niet geliefd ben. 

 

Uiteindelijk realiseerde ik me dat ik moest leren in mensen vertrouwen. Dat ik moest geloven dat volwassenen zich met elkaar kunnen verbinden, zonder verborgen bedoelingen. Dat ze me accepteren zoals ik ben en me als geliefd kunnen zien, zelfs als ik op dat moment niets daarvoor doe.

 

Natuurlijk zijn er mensen die niet vriendelijk tegen me zijn en houdt niet iedereen van mij. Maar dat benadrukt juist voor mij hoe waardevol de genegenheid is van degenen die dat wel doen. Hun liefdevolle benadering komt echt vanuit het hart.

 

Mijn leven is veranderd sinds ik mezelf ben gaan openstellen. Sinds ik heb geaccepteerd dat ik zowel liefde mag geven als ontvangen. Hoewel het soms uitdagend is, begrijp ik nu hoe het werkt, en dat heeft een enorme impact op mijn leven.