Ogen vooruit, mond dicht, doorgaan. Deze overlevingstechniek heb ik zeker van thuis meegekregen.

 

Als kind leerde ik dat ik op bijna niemand kon rekenen. Wanneer ik iets wilde bereiken of een probleem moest oplossen, moest ik dat alleen doen. Emoties hadden geen plaats; angst, twijfel of pijn mochten niet getoond worden. Stilstand was geen optie. Ik moest doorgaan, als een paard dat met gebogen hoofd onvermoeibaar vooruitrent.

 

Misschien verklaart dit waarom ik later een appartement kon kopen.

 

Ik huurde in een kamertje bij een lieve oudere dame, terwijl ik tegelijkertijd de hypotheek voor mijn appartement, dat nog in aanbouw was, betaalde. De combinatie van huur en mijn persoonlijke uitgaven overschreed mijn maandsalaris. Deze situatie duurde ongeveer anderhalf jaar. Ik moest heel goed nadenken waar ik mijn geld aan uitgaf.

 

Ik had het geluk dat ik bij de dame mocht koken, wat een groot verschil maakte. Voor zaken zoals chocolade, kaas of zuivel was er echter alleen budget op feestdagen. Toch heb ik deze periode niet als zwaar ervaren. Ik had een duidelijk doel voor ogen: mijn appartement. Dat was mijn focus.

 

Ondanks het feit dat ik een appartement had gekocht, stond ik voor de uitdaging zonder geld voor een wasmachine en een koelkast. Het was voor mij onmogelijk om mijn was naar mijn moeder te brengen; ze liet me weten dat al haar aandacht en energie naar mijn zus en haar partner ging. Ze had simpelweg geen tijd of kracht meer voor mij. Tenminste, dat was eerlijk van haar. Ik moest het zelf zien op te lossen.

 

Van binnen huilde ik echter. Mijn diepere zelf huilde. Weer was ik afgewezen, met een korte, harde zin, zoals zoveel keer eerder. Wat toen het meest pijn deed, was het besef dat zelfs de vriend van mijn zus een hogere status had in de ogen van mijn moeder dan ik.

 

 

Deze manier van 'doorgaan' nam ik later ook mee naar Nederland.

 

Zo overwon ik obstakels. Ik negeerde mijn gevoelens en de omstandigheden om me heen. Ik moest veerkrachtig zijn, zelfs toen een collega meer dan een jaar niet met me sprak uit jaloezie. Ook toen ik me dag na dag dom voelde in mijn nieuwe omgeving.

Ik had opnieuw een doel: integreren, de taal leren, een goede baan vinden en een gezin stichten.

 

 

Als ik beschrijf wat dit 'doorgaan' voor mij betekende, dan is het één woord: focus.

Doelgerichtheid. Hyperfocus. Probleemoplossend vermogen. Deze kwaliteiten hebben me geholpen om vooruit te komen.

Op het eerste gezicht klinkt dit misschien somber.

 

Toch ben ik er dankbaar voor. Ik ben daar waar ik nu ben, met het vertrouwen in wat ik kan bereiken. Ik hoef niet alles alleen te doen, maar ik stort ook niet in als er niemand naast me staat. Wanneer ik hulp nodig heb om een probleem op te lossen, weet ik altijd waar ik moet zijn.

 

Vandaag is het mogelijk om om hulp te vragen.