Ik kreeg ook het advies om te praten met mensen.

 

Mensen, die een soortgelijke situatie hebben meegemaakt, of daar nog middenin zitten.

 

Voor mij was dat tot die tijd bijna onmogelijk, zolang ik zelf niet precies wist wat er met me aan de hand was. Ik dacht dat ik een vorm van dementie heb. Of misschien nog erger. Omdat ik, zoals ik het voelde, van ene dag naar de andere uitviel, was ik helemaal in paniek. Ik probeerde begrijpen worden. 

In zo’n fase was voor mij lastig om gelijkgestemden te vinden.

 

Toen ik tot rust kwam en meer duidelijkheid kreeg over mijn situatie, begon ik gesprekken te voeren met mensen die een burn-out of soortgelijke ervaringen hadden. Ook las ik boeken waarin zij hun verhaal deelden.

 

Ze luisterden niet alleen; ze begrepen precies waar ik het over had. Vaak was het niet nodig om alles uitgebreid toe te lichten, omdat ze voelden wat er achter de woorden zat. Dankzij hun eigen ervaringen konden ze oprecht reageren, en ik hoefde niet bang te zijn voor oordeel. 

 

Tijdens gesprekken met vrienden ontdekte ik dat velen van hen, of hun familieleden, al eens een burn-out of een soortgelijke uitdaging hadden meegemaakt.

 

Dat ik niet de enige ben met dit probleem, was een belangrijke ontdekking.

 

Ik hoef me niet te schamen, ik ben niet zwakker dan anderen. Het kan gebeuren dat iemand in zo'n situatie terechtkomt. Dit perspectief maakte het op de een of andere manier makkelijker om mijn situatie te accepteren. Het feit dat de mensen van wie ik houd en erken – helaas – al ervaring hebben op dit gebied, betekende ook dat ik wist dat ze mij blijven accepteren. 

 

Ik kreeg kracht van hun om verder te gaan.