Luisterende oren

 

Het feit dat iemand naar me luisterde, betekende al erg veel voor me, ook al konden ze misschien niet helpen.

 

Tijd beschouw ik als het mooiste geschenk dat ik kan ontvangen. Wanneer iemand de tijd voor me neemt, voelt dat als een waardevol eerbetoon. Woorden zijn hierbij niet nodig; alleen de aanwezigheid van die persoon is al voldoende. Dat maakt een wereld van verschil.

 

In het begin was het moeilijk om met mij te communiceren. Mijn gedachten waren chaotisch en mijn hoofd overdonderd. Ik kon verhalen niet op een logische manier vertellen en vond het lastig om helder te maken wat ik wilde zeggen. Praten werd voor mij een uitdaging, net zoals het luisteren naar andere mensen.

Daarnaast was het ook moeilijk om afspraken met mij te plannen, omdat ik van de ene naar de andere dag leefde.

 

Er waren periodes waarin ik niemand had om mee te praten, ik was alleen thuis. Dan pratte ik over een bepaald onderwerp. En dat naam ik op. Met deze oefening probeerde ik mijn stormachtige gedachten te ordenen. Het hielp me om mijn focus te vinden. Het voelde als het leggen van een puzzel van duizend stukjes.

 

Ik heb veel geluk met mijn collega's. Tijdens een moeilijke periode kwam het echt naar voren dat er onder hen enkele bijzondere mensen zijn. Ze zijn niet alleen professioneel betrokken, maar ook persoonlijk. Toen ik uiteindelijk weer opknapte, nodigden sommigen me uit voor activiteiten. We praatten en zij luisterden. Anderen hielden contact via telefoon of e-mail.

 

Tijdens een teamoverleg deed zich een bijzondere situatie voor. Verschillende teamleden gaven aan dat een zieke collega hen zou moeten informeren over zijn of haar situatie. Ik kijk hier echter anders tegenaan. Een lichamelijke aandoening is namelijk niet te vergelijken met een mentale gezondheidskwestie. Neem bijvoorbeeld onze collega die openhartig sprak over zijn kanker; zo'n openheid kan niet worden verwacht van iemand die thuisblijft vanwege mentale problemen, zoals een burn-out. Vind ik.

 

Mijn geval, het verwerken van mijn jeugdtrauma’s, behoort slechts tot een kleine kring.