Beweging speelde een belangrijke rol in het naar boven brengen van emoties.

 

In die periode begon ik met hardlopen, op muziek te springen, in de lucht te boksen. Ik belastte mijn lichaam intensief, waardoor de weinige energie die ik nog had, snel uitgeput raakte.

 

Ik stopte niet, zelfs niet wanneer ik al moe was. Ik ging door. Ik bleef doorgaan rennen, springen, boksen, en na een tijdje kwamen de onderdrukte emoties ineens naar boven. Met zo’n kracht dat het onmogelijk was om ze te stoppen. Eeigenlijk wilde ik dat ook niet.

 

Soms werd ik in het bos overvallen door huilbuien. Ik ging dan gewoon op de grond zitten en snikte.

 

Later ontdekte ik dat wanneer ik vrijdanste met dichte ogen op snelle, emotionele nummers, ik hetzelfde effect kreeg. Vaak zong ik mee, zelfs zonder geluid, rechtstreeks vanuit mijn keel.

 

Het was pijnlijk, maar vreemd genoeg voelde ik me ook gelukkig. Eindelijk kwam er iets in mij vrij, iets wat ik lange tijd had vastgehouden en nu zijn weg naar buiten vond.

 

Het was geen mooi proces, maar het was zeer helpend.