Het gebeurde voor het eerst tijdens een therapiesessie.

 

Ik kreeg een pop in mijn handen en kreeg de instructie om haar vast te houden alsof het mijn kind was. Ik ben nooit een “poppenmens” geweest, het voelde voor mij vreemd en ongemakkelijk. Hoewel ik er niet in geloofde, besloot ik het toch te proberen.

Tot mijn verrassing hoorde ik dat deze pop "mijn kleine ik" is. Het was heel vreemd, alsof ik in tweeën splitste.

 

Na de sessie kreeg ik de opdracht om zelf een pop uit te kiezen. Ik liep langs verschillende winkels. Niet bewust, en toch heel precies zocht ik: de mooiste, de liefste. Een pop, die op de een of andere manier op mij leek.

 

Ik nam haar mee naar huis en werd toen overvallen door een gevoel van paniek. Wat moest ik met de pop doen? Echte instructies had ik niet gekregen. Ze stond een paar dagen op een plank.

 

Toen herinnerde ik me een zin: alles is toegestaan wat mijn ontwikkeling helpt.

 

Na een paar dagen dacht ik dat ik iets met haar moet doen. Toen kwam het idee op om een verhaal voor haar voor te lezen. Ik zette haar naast me, en samen keken we in het boek. Ik begon hardop te lezen. Dat was ons eerste contact.

 

Later, wanneer ik gespannen was, gespannen was of me niet goed voelde, zocht ik haar op. Ik sprak met haar, trok haar dichter naar me toe en omhelsde haar. Mijn woorden waren eenvoudig, alsof ik tegen een kind sprak: langzaam en duidelijk. In die momenten voelde ik me kalmer binnenin mij.

 

Later gebruikte ik de pop om het verlies van mijn konijntje te verwerken. Voor mij vulden deze konijnen de leegte van een onvervulde kinderwens. Hun verlies in vorig jaar raakte me enorm diep.

 

Ik ging zitten met de pop, mijn innerlijke kind en vertelde haar dat de konijntjes weg waren. Het spijt me ontzettend, omdat het mijn schuld is. Ik had dit nooit gewild, maar helaas is het toch gebeurd. Ze zullen altijd in mijn gedachten blijven, omdat ik zoveel van hen houd. Niet op alles hebben we invloed. Soms willen we het goede en toch loopt het anders. Dat hoort bij het leven.

 

Toen voelde ik me lichter. De pijn verdween niet en het gemis ook niet, maar het werd draaglijker.

 

Ik weet dat dit van buitenaf vreemd lijkt. Maar het werkt. Voor mij was essentieel dat ik de boodschap zo formuleer dat ook mijn kinderlijke zelf het kon begrijpen.

 

In het eerste jaar van mijn herstel, in mijn boze periode, heb ik deze pop nog niet. Toen wist ik nog niet eens van deze mogelijkheid.

 

Inmiddels lijkt het alsof veel dingen een stuk eenvoudiger zouden zijn geweest met haar aan mijn zijde.