Lange tijd dacht ik dat ik alles moest controleren, dat ik alles in handen moest houden en mijn toekomst moest veiligstellen.

 

Ik leefde altijd in de toekomst. Ik maakte me zorgen over wat ik moest leren om zeker te zijn van mijn werk. Ik dacht na over mijn plannen voor de komende dagen, over de afspraken die ik had, en hoe het leven eruit zou zien wanneer ik met pensioen zou gaan. In mijn gedachten was ik constant gefocust op wat komen ging.

Tijdens mijn therapieën hoorde ik vaak dat ik "hier en nu" moest leven. Toen begreep ik niet helemaal wat daarmee bedoeld werd. Het maakte me angstig; ik vroeg me af of ik in het "nu" moest leven, wat zou betekenen dat ik niet meer met mijn toekomst kon bezig zijn. Alsof het "heden" alleen maar zou betekenen dat het "nu" goed voor me moet zijn, en dat ik daarmee mijn toekomst zou verpesten.

 

Later begon ik te begrijpen dat het niet zo werkt. De toekomst wordt namelijk hier, in het heden, opgebouwd. Bijvoorbeeld, als ik nu leer, zal ik later meer zekerheid hebben in mijn werk. Controle ligt niet in de toekomst; controle ligt hier, in wat ik vandaag doe.

 

Later werd het me ook duidelijk dat “hier en nu” betekent niet dat ik bijvoorbeeld geen foto’s van de vorige vakantie mag bekijken. Maar wel betekent, dat wanneer ik met iets bezig ben, moet ik daarop concentreer.

 

 

Lange tijd draaiden de gedachten in mijn hoofd rond. Ze kwamen steeds terug en lieten me niet met rust. Hoe graag ik ook de adviezen wilde volgen en in het moment wilde leven, het lukte niet.

 

In die periode fietste ik veel in de natuur. Wanneer mijn gedachten alle kanten op schoten en ik niet met de schoonheid van het landschap bezig was, zocht ik een houvast voor mezelf. 

 

Ik zei tegen mezelf: zoek iets roods. Terwijl ik verder fietste, zag ik opeens een rood verkeersbord of een bloem langs de weg.

Er gebeurde niets bijzonders – alleen dat ik mijn aandacht verlegde naar iets anders dan mijn gedachten. Daardoor kwam ik terug in het heden. Achteraf zie ik hoe eenvoudig is naar "hier en nu" te komen.

 

Ook bijvoorbeeld, tijdens het douchen toen mijn gedachten me niet met rust lieten, begon ik met mijn vingers op de douchemuur te trommelen en me daarop te concentreren. Zo kwam ik terug naar het moment.

 

Met zulke kleine dingen kon ik mezelf uit de wereld van mijn gedachten halen. In het begin moest ik dit talloze keren per dag doen, maar na verloop van tijd werden mijn gedachten rustiger.

Ook vandaag gebruik ik deze methode nog, wanneer ik te druk in mijn hoofd ben.