Ik heb een eenvoudige regel: de één-negatief–drie-positief-regel.

 

Wanneer ik merkte dat het grootste deel van mijn gedachten een donkere kant op ging, begon ik het te oefenen.

Als er een negatieve gedachte verscheen, moest ik daarna drie positieve vinden.

 

Hoewel het niet altijd eenvoudig was, bleef ik oefenen omdat het me enorm hielp. Niet omdat alles ineens perfect werd, maar omdat het me bevrijdde uit het ongewenste perspectief waar ik uit wilde ontsnappen.

 

Wanneer ik met iemand in gesprek ben en de situatie het toelaat, maak ik hier nog steeds gebruik van. Zachtjes, zonder het op te dringen. Soms trek ik mijzelf terug, soms de ander.

 

We nemen afstand van de plek waar de wereld soms uitsluitend negatief lijkt. Want soms laat de wereld zich inderdaad zo zien.

Of misschien richten wij ons er alleen maar op.

 

Maar ondertussen zit hij ook vol mooie dingen.

En ik heb opnieuw geleerd om ze te zien.