In het begin was het onbewust.

Ik stond voor de spiegel en keek mezelf aan. Lang, diep, recht in mijn ogen. Waarom ik daar bleef staan, weet ik het niet. Er was geen doel, geen behoefte om iets te bereiken.

 

Op een gegeven moment brak er iets in mij, en mijn tranen stroomden. De emoties kwamen naar boven en werd alles lichter.

 

Daarna gebeurde het enkele keren. Niet op een regelmatige basis en zeker niet als een bewuste methode. Het was gewoon spontaan.

 

Op momenten dat ik toevallig voor de spiegel in de badkamer stond.