Een van de waardevolle steunpilaren in mijn herstel was meditatie.

 

Ik volgde een Zen-meditatiecursus, waar ik de basisprincipes leerde. Sindsdien is meditatie een integraal onderdeel van mijn leven. Hoewel het niet altijd regelmatig is, keer ik er telkens weer naar terug wanneer ik het nodig heb.

 

Tijdens de meditatie komen gedachten en gevoelens naar de oppervlakte, die we 'bubbels' noemen. In het begin vond ik deze bubbels beangstigend. De manier waarop ze opdoken en de intensiteit ervan zorgde voor een gevoel van onrust.

 

Deze cursus hielp me om niet meteen te reageren. Om ze niet weg te duwen. Om gewoon bij hen te blijven.

 

Ik leerde ook dat de ochtenden belangrijk zijn. Direct na het wakker worden, nog vóór mijn eerste kopje koffie, nam ik even de tijd om te zitten en binnenkeren.

 

Na de meditatie begon ik schrijven.Ik liet mijn gedachten de vrije loop zonder ze te corrigeren of erover na te denken.  Ik liet gewoon alles wat in me opkwam stromen en probeerde het op papier te zetten. Door deze woorden begreep ik echt wat er in de stilte in mij omging. Wat mijn ziel drukte.

 

Soms verbaasde ik me tijdens het teruglezen over wat er op papier stond. De zinnen waren meedogenloos eerlijk. Die scherpte had ik nodig om mezelf te ontdekken, om inzicht te krijgen in wat me werkelijk bezighield.

 

Het verwerken van emoties bestond voor mij vaak uit zulke stille, vroege momenten.

Momenten waarop ik eindelijk aandacht had voor mijn innerlijke deel.