Toen ik nog aan het begin van mijn weg stond, was ik niet in staat om te onthouden wat ik had gehoord. Simpelweg had geen energie daarvoor. 

 

Later zat mijn hoofd constant vol gedachten. Mijn brein was continu met verschillende onderwerpen bezig, en deze gedachten wisselden elkaar onafgebroken af. Daardoor kon ik nieuwe informatie niet goed opnemen.

 

In die toestand moest ik toch belangrijke beslissingen nemen. Daarom nam ik belangrijke gesprekken op. Zo kon ik later naar de opnames terugkeren en opnieuw beluisteren wat er precies was gezegd.

 

Dat gold bijvoorbeeld voor het bespreken van onderzoeksresultaten in verband met een mogelijke kankerdiagnose, maar ook voor gesprekken met mijn psycholoog. Deze gesprekken waren voor mij van groot belang, en ik wilde niet dat ze verloren gingen. Het was essentieel dat ik me precies kon herinneren wat er was gezegd.

 

Wanneer ik alleen naar het ziekenhuis moest voor het gesprek, kostte het al veel energie om er überhaupt te komen. Ik moest wachten, kon de wachtruimte niet verlaten en had geen mogelijkheid om me op een rustigere plek terug te trekken. Tegen de tijd dat ik het gesprek inging, was ik door de omstandigheden al uitgeput. De hoeveelheid prikkels die ik die ochtend had gekregen, bleek te veel.

 

Tijdens het gesprek ervoer ik paniek. Dat kwam niet voort uit zorgen over de uitslag, maar uit de toestand waarin ik mij toen bevond. In die staat kon ik de informatie die werd gedeeld niet goed verwerken. Achteraf was het voor mij niet duidelijk wat er precies was gezegd. In zulke situaties was het een groot belang dat ik het gesprek had opgenomen.

 

In diezelfde periode bereidde ik ook de aankoop van mijn woning voor. Ik moest belangrijke gesprekken voeren over financiering, regelgeving en de mogelijkheden rondom het kopen van een huis in Nederland. Deze gesprekken zijn op zichzelf al belastend, zelfs wanneer iemand in balans is. In die periode vormden ze voor mij echter een bijzonder grote last.

 

Ik wist dat, als deze gesprekken niet op de een of andere manier bewaard zouden blijven, ik er later steeds opnieuw aan zou blijven denken. Dat zou zowel mijn dagen als mijn nachten hebben belast.

 

Voordat ik een geluidsopname maakte, legde ik mijn gesprekspartner altijd eerst mijn situatie uit: dat ik op dat moment moeite had om de informatie te verwerken en dat de opname me zou helpen. Ik vroeg zijn toestemming, legde mijn telefoon op tafel en zo vervolgden we het gesprek.

 

Tot nu toe heeft niemand hier bezwaar tegen gemaakt. Deze opnames zijn niet bedoeld voor openbaar gebruik.

Ze zijn er uitsluitend om mij te helpen.

 

Er waren ook gesprekken die ik niet had opgenomen, maar die achteraf zeer belangrijk bleken te zijn. Na die ontmoetingen maakte ik alsnog een geluidsopname waarin ik de kern samenvatte. 

 

Alleen al het bestaan van de opnames verminderde mijn onzekerheid, zelfs wanneer ik ze niet terugluisterde. Het ontlastte mijn brein, omdat ik niet alle informatie hoefde te onthouden.

 

Ik had ook schriftelijke aantekeningen kunnen maken, maar voor mij was een geluidsopname een eenvoudigere oplossing. Ik kan sneller spreken dan schrijven. De inhoud van een ziekenhuisgesprek had ik in die toestand bovendien niet kunnen opschrijven. Op dat moment was dit de enige haalbare oplossing. Hetzelfde gold voor de gesprekken met mijn psycholoog.

 

Uit eigen ervaring weet ik dat ik later onzeker zou zijn geweest of ik alles wel correct had genoteerd, als ik alleen aantekeningen had gemaakt. Naar een geluidsopname kan ik altijd terugkeren. En zelfs als ik dat niet doe, geeft het mij rust om te weten dat die mogelijkheid er is.

 

Vandaag zou ik de geluidsopnames omzetten naar tekst met behulp van een app. Op deze manier zijn de nodigde informatie sneller terug te vinden.