Toen ik weer wat meer energie had, stapte ik ’s ochtends vaak op de fiets en ging ik het bos in.

Ik weet het niet waarom, ik begon het gewoon. Terwijl ik fietste, groette ik de mensen die ik tegenkwam. Een duidelijk, eenvoudig “goedemorgen”, met een brede glimlach.

 

Ik telde het zelfs in mezelf: van de twintig mensen groetten er achttien terug. Die andere twee heb ik misschien gewoon niet gehoord.

 

Aan het einde van mijn tocht kwam ik prettig vermoeid thuis. Mijn humeur was veel beter.
De vriendelijke reacties gaven me energie.

 

En misschien heb ik die ochtend ook iets aan anderen gegeven.

Als ik daaraan denk, voel ik nog meer energie in mezelf.