In die periode was er vaak geen ruimte om vrij te zijn, om van het moment te genieten. Mijn hoofd nam het over. Het bepaalde wat er moest gebeuren en liet geen plaats voor speelse, kinderlijke momenten. Wanneer ik alles perfect wilde doen, toen ik hoge eisen stelde aan mezelf en aan anderen, kon ik geen plek maken voor het kind in mij. Het paste gewoon niet; er was geen ruimte voor.

 

In de afgelopen jaren is er langzaam maar zeker een verandering te zien. Ik kan me weer laten gaan en me overgeven aan dat gevoel van vrijheid. Daarvan krijg ik energie. Op zulke momenten doet de mening van anderen er niet meer toe. Ik wil gewoon zijn wie ik ben. Verbinding maken met het kind in mij. Gewoon, me goed voelen.

 

Vaak ontstaat dat bij mij op een eenvoudige manier. Bijvoorbeeld tijdens het boodschappen doen: ik ga met een lijstje op pad en koop wat daarop staat. Maar soms heb ik ook behoefte aan iets bijzonders. Op zo'n moment neem ik even de tijd om mezelf af te vragen: "Waar heb ik nu zin in?" Dat wordt mijn verwenmoment. Iets lekkers dat ik onderweg naar huis kan opeten—a chocolade, a fruit, een sap of eventueel een drinkjoghurt—iets waar ik op dat moment echt behoefte aan heb.

 

Ik doe dit niet altijd, en misschien is dat juist wat het bijzonder maakt. Het voelt als een kleine verrassing voor mezelf. Maar wanneer ik het wel doe, merk ik dat mijn dagen er vrolijker door worden. En dat is voor mij het belangrijkst.

 

Vorig weekend, toen het sneeuwde besloot ik vroeg in de ochtend te gaan wandelen. Aan de voetafdrukken te zien, was ik de eerste in de stad. Alleen de verse sneeuw, de heldere lucht en de vredige stilte. Een prachtig witte wereld, puur en onaangetast.

 

Ik kreeg zin om te springen, om door de sneeuw te trappen, om sneeuwballen te gooien in het park en een sneeuwpop te maken. Ik was alleen, en dat voelde eigenlijk heel fijn. Ik miste niemand. Wat er op dat moment gebeurde, was genoeg.

 

Vervolgens tekende ik smileys in de sneeuw op auto’s. Ik bleef staan keek naar die vrolijke smiles en lachte in mezelf: Hallo ik ben boven 50!

 

Moe en uitgeput kwam ik thuis na mijn tocht. Ik genoot van die vermoeidheid; het voelde heerlijk.

 

Op dat moment, daar en toen, was ik weer een kind.