Begin 2022 vond er een onverwacht groot keerpunt plaats in mijn leven. Mijn vader was ernstig ziek en het leek alsof hij alleen nog maar overleefde. Terwijl ik onderweg was om afscheid van hem te nemen, ontving ik het bericht dat hij was overleden. Voor hem betekende dit een bevrijding, een einde aan een leven waarin hij nauwelijks nog bestond. Het enige wat ik nog kon doen, was helpen met de organisatie van de begrafenis en het ophalen van zijn persoonlijke bezittingen uit de instelling.

 

Dit was in de periode van corona. Door een positieve test van mijn zus kon zij niet deelnemen aan deze taken, en mijn moeder was niet belastbaar.

In de laatste fase van mijn vaders leven heeft mijn zus ervoor gezorgd dat hij niet alleen in zijn kamer was. Ze heeft foto's boven zijn bed opgehangen die ze zelf had uitgekozen, waar ik geen invloed op heb gehad.

 

Toen ik de persoonlijke bezittingen van mijn vader terugkreeg, ontdekte ik deze foto's. Vijf beelden van kittens, een eerbetoon aan zijn liefde voor katten. Daarnaast waren er foto's van mijn ouders, en nog meer van mijn zus en haar gezin. Maar van mij en mijn man was er geen enkele. Niet één.

 

Later vroeg ik mijn zus waarom er geen foto van mij was opgehangen; dit deed me erg pijn. Helaas kreeg ik geen duidelijk antwoord. Na verloop van tijd raakte ik er moe van en vroeg ik er niet meer naar, omdat het toch niets aan de situatie zou veranderen. Wat nog pijnlijker was, is dat mijn moeder, die mijn vader regelmatig bezocht, deze situatie zo had geaccepteerd.

 

Ik had een diepgaande liefde voor mijn vader. Hij was een vriendelijke, hartelijke en intelligente man die mijn zus en mij altijd gelijk behandelde. Ik was bijna vijftig jaar oud toen hij overleed, werd ik overspoeld door een onverklaarbare, intense angst. Op dat moment had ik geen idee waar die angst vandaan kwam; ik voelde alleen dat het zeer slecht met me ging. Deze angst veranderde later in woede. Ik werd boos op hem omdat hij mij had verlaten.

 

 

Deze paar dagen beschouw ik als een keerpunt: het verlies van mijn vader en de ontdekking van de foto-inhoud. Toen begon een periode van bijna een jaar die werd gekenmerkt door woede, waarin ik bijna constant te maken had met hoofdpijn en maagklachten. Het enige dat de dagen van elkaar onderscheidde, was de intensiteit van de pijn; soms was het draaglijk, maar vaker nog was het ondraaglijk. Gedurende deze fase bleek ik nauwelijks in staat te functioneren.

 

Hoewel ik moest werken, lukte het me slechts om zo'n dertig minuten per dag productief te zijn, verspreid over verschillende momenten. 's Avonds voelde ik me totaal uitgeput.

 

Deze woedevolle periode vond zijn eind toen ik een klooster bezocht en tijd doorbracht in mijn kamer, soms zelfs in een tent. De woede verdween en ik vergaf mijn vader voor zijn vertrek.

 

Tijdens mijn eerste jaar was ik ervan overtuigd dat de oorzaak van mijn toestand te maken had met het verhaal achter de foto's en het feit dat ik geen kinderen heb. Maar in het tweede jaar, nadat de woede was verdwenen, kwam er ruimte om samen met professionals te onderzoeken wat er werkelijk ten grondslag lag aan mijn aanhoudende hoofdpijn en de moeite die ik had met het verwerken van prikkels.

 

Op dat moment begonnen zowel mijn eigen pogingen als de therapeutische sessies onder begeleiding van professionals. Mijn onderdrukte emoties en angsten uit de kindertijd kwamen naar boven.

 

Later realiseerde ik me dat de overweldigende angst die me overviel bij het overlijden van mijn vader voortkwam uit het besef dat hij me niet langer zou beschermen en geen recht meer zou doen tussen mij en mijn zus. Ik bleef alleen achter tegenover mijn moeder en mijn zus.

 

Het is ook waar dat mijn kinderloosheid een feit was, dat nog verwerkt moest worden. Maar dit was niet de diepere oorzaak van mijn klachten. Waarschijnlijk is ook dit een gevolg van in de kindertijd onderdrukte emoties.