Recentelijk ervaar ik opnieuw de behoefte aan de rustgevende afzondering van het kloosterleven.

 

Een of twee keer per jaar zet ik mijn telefoon een week lang uit, verdwijn ik van het internet en trek ik me terug met mijn boeken.

In deze periode lees ik, slaap ik veel en koester ik de momenten van 'zijn'. 

 

Dit geeft me echt nieuwe energie. Belangrijker nog: ik heb geen spijt meer van de tijd die ik hiervoor neem. Vroeger voelde ik die spijt wel en vocht ik tegen mezelf. Maar nu luister ik naar mijn behoeften en doe wat goed voor mij is.

 

In de eerste vier dagen blijf ik binnen. Pas daarna begin ik weer met wandelen. Sporten of fietsen doe ik niet. Ik wandelen in de natuur. Ik geniet oprecht van deze momenten. Terwijl ik mijn paden verkies, zoek ik geen contact met anderen. Ik vermijd mensen niet, maar neem ook geen actieve stappen om hen op te zoeken.

 

In deze week leer ik niets nieuws. Ik analyseer niet, plan niet en neem geen belangrijke beslissingen. Geen nieuws, geen televisie. In het begin blijft mijn hoofd nog bezig, de gedachten schieten alle kanten op, maar daarna wordt het stil. En dat is precies wat ik nodig heb. Ik ben er gewoon, zonder verwachtingen.

 

Ik zet mijn telefoon pas aan het einde van de zevende dag weer aan.

 

Ik bereid me voor op deze week. Ik hoef me geen zorgen te maken over mijn maaltijden, doe geen boodschappen en laat huishoudelijk werk even voor wat het is. Alles is al voorbereid.

Ook informeer ik mijn vrienden van tevoren dat ik niet bereikbaar zal zijn.

 

Het kan misschien aanvoelen als een luxe, maar ik verdien het.