Toen ik mijn onverwerkte emoties de aandacht gaf die ze verdienden, merkte ik dat ik veel rustiger werd.

Rustiger in mijn relaties, en ook rustiger met mezelf.

 

Vandaag schrik ik er niet meer van als iemand zijn mening over mij deelt, over wat ik deed, over hoe ik functioneer. Ik beschouw deze feedback niet als een aanval, en ik ga niet automatisch uit van kwade bedoelingen. Dit helpt me om niet in de verdediging te schieten en voorkomt die innerlijke drang om terug te reageren.

 

Deze situaties zijn inmiddels een essentieel onderdeel van mijn leerproces geworden. Wanneer ik een fout maak, beschouw ik dit als een kans om te groeien. Ik ben niet langer bang dat anderen mijn imperfecties opmerken. Ik ben geen machine; ik maak fouten, en dat is volkomen normaal. Ik leer en dat is prima!

 

Een andere reden voor mijn toegenomen rust is wat ik heb meegemaakt in die laatste moeilijke jaren. Ik had een grote behoefte aan geduldige en rustige gesprekken met anderen. Ik was volledig afhankelijk van hun expertise, aandacht en tijd. Hoewel ik mijn best deed om goed te presteren, ging veel niet meteen vanzelf. Sommige zaken moesten mij keer op keer worden uitgelegd voordat ik ze op het juiste moment begreep.

 

Ik heb hier veel van geleerd. Tegenwoordig, wanneer ik in een situatie beland waarin iemand niet begrijpt wat ik probeer over te brengen of wat ik van hen verwacht, kan ik dit rustig uitleggen, zelfs als het meerdere keren nodig is. Er is geen haast meer. Geen spanning.

 

Misschien omdat ik ondertussen nog iets anders heb geleerd: niet oordelen. Ik geloof dat iedereen op elk moment doet wat voor hem of haar op dat moment het beste lijkt. Niemand handelt bewust tegen zichzelf in. Hoe ik een situatie beoordeel, zegt iets over mij. Over mijn ervaringen, mijn verleden, wat ik heb meegemaakt. Dat is mijn bril. En juist daarom kan ik niet zomaar zeggen dat iets goed of fout is; ik kan alleen delen wat het voor mij betekent.

 

Ik ben geduldiger naar mezelf geworden. Ik neem de tijd om naar mijn behoeften te luisteren en herken steeds beter waar mijn grenzen liggen. Als iets vandaag niet lukt, beschouw ik dat niet als een mislukking. Morgen bied ik mezelf gewoon een nieuwe kans.

 

Vroeger hield de angst voor meningen en voor het tonen van mijn fouten me op afstand van anderen. Nu zie ik die kloof langzaam verdwijnen. Ik luister aandachtiger en sta open voor mogelijkheden om te veranderen en te groeien.

 

En dat voelt goed.